اکبری، منوچهر و ولیپور، و مونا. (۱۳۹۵)، «نقد و تحلیل انواع وجه فعلی در فارسی». ادب فارسی، ۶(۱)، ۱-۱۵.
ایلخانیپور، نگین. (۱۳۹۴). صفات وجهی در زبان فارسی، تهران: مرکز.
براهنی، رضا. (1373). رؤیای بیدار، تهران: قطره.
تقوی، محمد. (1400). احضار مغان، تهران: نیلوفر.
حسینی، صالح و رئوفی، پویا. (1380). گلشیری کاتب و خانهروشنان، تهران: نیلوفر.
حقشناس، علیمحمد؛ سامعی، حسین؛ سمایی، مهدی و طباطبایی، علاءالدین. (۱۳۸۷)، دستور زبان فارسی، تهران: مدرسه.
خانلری، پرویز. (۱۳۵۱). دستور زبان فارسی، تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
خیامپور، عبدالرسول. (۱۳۳۳)، دستور زبان فارسی، تبریز: دانشگاه تبریز.
راسخمهند، محمد. (۱۳۸۴). «بررسی انواع تأکید در زبان فارسی». زبان و زبانشناسی، ۱(۱)، ۵-۱۹.
رویین، روحالله. (1398). غیاب و از هم پاشیدگی معنا، تهران: سیب سرخ.
ژنت، ژرار. (1400). گفتمان حکایت، ترجمۀ آذین حسین زاده و کتایون شهپرراد. تهران: نیلوفر.
سناپور، حسین. (1380). همخوانی کاتبان، تهران: دیگر.
شریعت، محمدجواد. (۱۳۶۴). دستور زبان فارسی، تهران: اساطیر.
شیری، قهرمان. (1395)، جادوی جنکشی، تهران: بوتیمار.
عادلزاده، پروانه؛ دریائی، مهدی و پاشائی فخری، کامران. (۱۳۹۸). «بررسی داستان کوتاه معصوم اول اثر هوشنگ گلشیری براساس مؤلفههای روایتشناسی ساختارگرای ژرار ژنت». پژوهش ادبیات معاصر جهان، ۲۴(۲)، ۴۹۵-۵۲۱.
عامری، رضا. (1382). نقشبندان قصۀ ایرانی، تهران: اندیشه.
قریب، عبدالعظیم؛ رشیدیاسمی، غلامرضا؛ همایی، جلالالدین؛ فروزانفر، بدیعالزمان و بهار، محمدتقی. (۱۳۵۰). دستور زبان فارسی، تهران: کتابفروشی مرکزی.
گلشیری، هوشنگ. (1379). «هیولای درون؛گفتوگو با میترا شجاعی». نشریة دنا، (8)، بازیابی در https://golshirifoundation.com/interview_MitraSchojai.htm
گلشیری، هوشنگ. (1388). باغ در باغ، تهران: نیلوفر.
گلشیری، هوشنگ. (1399). نیمۀ تاریک ماه، تهران: نیلوفر.
محمدی، سایر. (1380). هر اتاقی مرکز جهان است (گفتوگوهایی با اهل قلم)، تهران: نگاه.
ملکی، فرشته و شوهانی، علیرضا. (۱۳۹۸). «مرگ خالق به دست مخلوق؛ بررسی تطبیقی هیولای فرانکشتاین و معصوم اول براساس مکتب گوتیک». پژوهشنامۀ مکتبهای ادبی، ۳(۷)، ۲۱-۴۰.
منصوری، مسلم. (1377). سینما و ادبیات، تهران: علم.
وحیدیانکامیار، تقی و عمرانی، غلامرضا. (۱۳۸۷). دستور زبان فارسی ۱، تهران: سمت.
ولیپور، مونا و بهرامی، فاطمه. (۱۴۰۱)، «نمود کامل یا زمان دستوری تقدمی؟ تاملی در بحث نمود در زبان فارسی». جستارهای زبانی، ۱۳(۶)، ۲۲۵-۲۵۹.
یونسی، ابراهیم. (1351). هنر داستاننویسی، تهران: امیرکبیر.
Aikhenvald, A.Y. (2004). Evidentiality, Oxford: Oxford University Press.
Comrie, B. (1976). Aspect, New York and Cambridge: Cambridge University Press.
Giovanelli, M. & Harrison, Ch. (2024). Cognitive Grammar in Stylistics, 2nd edition. London: Bloomsbury Academic.
Giovanelli, M. (2013). Text World Theory and Keats’ Poetry: The Cognitive Poetics of Desire, Dreams and Nightmares, London: Bloomsbury Academic.
Hall, A. (2004). “The meaning of but: a procedural reanalysis”. UCL Working Papers in Linguistics, (16), 199-236.
Jackendoff, R. (1972). Semantic Interpretation in Generative Grammar, Cambridge: MIT Press.
Jahani, C. (2000). “Expressions of indirectivity in spoken modern Persian”. In Evidentials: Turkic, Iranian and neighbouring languages, Johnson and Utas (Eds.). Berlin/New York: Mouton de Gruyter. 185-207.
Lazard, G. (2001). “On the grammaticalization of evidentiality”. Journal of Pragmatics, (33), 359-367.
Nünning, A. (2005). “Reliablity”. In Routledge encyclopedia of narrative theory, (Eds.). Herman, D. & Jahn, M. & Ryan, M.-L. London: Routledge. 495-497
Palmer, F.R. (1986). Mood and modality, Cambridge: Cambridge University Press.
Portner, P. (2009). Modality, Oxford: Oxford University Press.
Portner, P. (2018). Mood, Oxford: Oxford University Press.
Simpson, P. (1993). Language, Ideology and Point of View, London: Routledge.
Valipour M. & Bahrami, F. (2024). “Present Perfect in Persian as an Evidential and Epistemic Modal”. In Evidentiality in Language and Discourse, A. Ganea & G. Scripnic (Eds.). Newcastle Upon Tyne: Cambridge Scholars Publishing.
Windfuhr, G. & Jahani, C. (2018). “Persian”. In The world's major languages, (Ed.). Comrie, B. London/New York: Routledge. 455-469.